De geschiedenis van de Chileense wijn begint bij de komst van Spaanse ‘conquistadores’ in het gebied dat we nu kennen als Chili. De eerste wijnstokken werden tussen 1541 en 1554 in het gebied binnengebracht. De bijzondere bodem, de temperatuur en het water van de rivier de Elqui waren gunstig voor de ontwikkeling van de wijnproductie in het gebied. Precies dezelfde omstandigheden zorgden voor buitengewoon zoete druiven om er excellente ‘aguardiente’ (brandewijn) van te maken. De eerste druivenrassen die de Spanjaarden gebruikten waren hoofdzakelijk van de ‘Negra’-variëteit - in Chili bekend onder de naam ‘Pais’ en in Californië als de ‘Mission’- die zich snel aanpasten aan de grond en de in Chili heersende weercondities. Met deze druiven van vroeger leerden de inheemse Araucanos druiven te fermenteren en de drank te maken die vandaag de dag in Chili bekend is als “chicha de uva”.

Martin Duran - Sommelier

In het mediterrane klimaat van Corregimiento de Coquimbo en van het middendeel van Chili met hun natte winters en lange, hete zomers vonden de wijnstokken een ideale natuurlijke omgeving. De wijnproductie begon zelfs zo snel te groeien dat de Spaanse koning Filips II de stichting van nieuwe wijngaarden in het gebied verbood. Het verbod op nieuwe plantages duurde tot 1678. In het begin van de 19de eeuw werd opnieuw de oprichting van nieuwe wijngaarden verboden, omdat Chileense wijnen met de Spaanse konden concurreren.

In 1861 tastte een ziekte veel druivenrassen in Frankrijk aan en verspreidde zich door heel Europa met catastrofale gevolgen. Veel Europese druivenrassen werden geheel uitgeroeid. Dezelfde ziekte sloeg in 1873 toe in Californië, in 1875 in Australië en in 1880 in Zuid-Afrika; wereldwijd gingen bedrijven ten onder. Chileense wijngaarden daarentegen bleven geheel gespaard van de ziekte en droegen in grote mate bij aan het herstel van de wereldwijde wijnindustrie.

Jammer genoeg was Chili ongunstig gelegen om te profiteren van zijn nieuwe positie als wijnhegemonie van de wereld, omdat zijn exportmarkten bijna uitsluitend georiënteerd waren op de Verenigde Staten. Daarom slaagde Chili er niet in om te verdienen aan de ongelofelijke kans die de catastrofe geschapen had.

In 1902 ging de belasting op wijn flink omhoog, waarna de vraag en de productie daalden. De “drooglegging” (het verbod in Amerika op het drinken van alcohol) zorgde voor een verdere daling van de export van Chileense wijn. De Chileense regering verbood in de periode van 1938 tot 1974 de stichting van nieuwe wijngaarden en de import van nieuwe technologie voor het maken van wijn.

De exportmarkt voor de betere Chileense wijnen herstelde zich pas in 1980, toen wijnproducenten en investeerders uit de hele wereld zich bewust werden van de kwaliteit van de Chileense wijnen; ook de stabiliteit van de Chileense economie maakte dat het land interessant werd om er te investeren. Verbetering van wetgeving en regulering van wijnproductie zorgde ervoor dat Chili eind jaren ’80 een van de grootste wijnexporteurs van de wereld was geworden.

Chileense wijn wordt gekenmerkt door zijn uitstekende en consistente kwaliteit tegen een redelijke prijs; dat heeft eraan meegeholpen dat Chili nu geldt als het beste wijnland van de Nieuwe Wereld.

Van de witte wijnen uit het gebied wordt gezegd dat ze fris zijn, gemakkelijk wegdrinken en fruitig met een uitstekende balans tussen zoet en zuur. Rode wijnen onderscheiden zich door hun kleur en stevigheid. Chileense Cabernet Sauvignon wordt in het buitenland nog steeds zeer gewaardeerd, maar variëteiten als Syrah en Carménère winnen terrein.

De Carménère-druif is nu uniek, omdat alle Europese wijnstokken tijdens de druivenpest in de 19de eeuw zijn uitgeroeid. Tot 1990 nam men aan dat de Carménère uitgestorven was, tot wijnkenner Jean-Michel Boursiquot het ras herontdekte in de wijngaard Aquitania in Santiago. Daar groeide het per ongeluk samen met Merlot-variaties op.